اگر از آنها ( قريش ) بپرسى كه چه كسى زمين و بهشتها را آفريد و خورشيد و ماه را برقرار ساخت ؟ آنها خواهند گفت « اللّه » . 8 اما آنها ، به‌هرحال ، عبادت بقيه خدايان را هم مهم مىدانستند . مانند قوم بنى اسرائيل ، اعراب نيز در زمان آسايش و راحتى به لات ، عزّى و منات روى مىآوردند ولى بهنگام سختىهاى عظيم و خطرات بزرگ تنها « اللّه » بود كه مىتوانست منجى آنها باشد . قرآن نشان مىدهد كه آنان هنگام مسافرت‌هاى دريائى كه آن را بسيار خطرناك مىدانستند به « اللّه » پناه مىبرند و به محض رسيدن به خشكى و احساس امنيت مجددا سراغ ساير بت‌ها مىرفتند . 9 اندك‌اندك آنان بر اين باور شدند كه « اللّه » همان خداى بزرگى است كه يهوديان و مسيحيان آن را پرستش مىكنند . اعرابى كه به مسيحيت گرويدند نيز خداى واحد را اللّه ناميدند و با آنكه مسيحى بودند مراسم حج را هم برگزار مىنمودند ، البته بدين منظور كه خداى واحد را در آنجا عبادت نمايند . اما اعراب به طور فزاينده‌اى به سوى اين باور مىرفتند كه چگونه است كه خداى بزرگ ( اللّه ) براى آنان كتابى نفرستاده است . از ابتداى دعوت محمد ( ص ) متوجه مىشويم كه اعراب بت‌پرست احترام خاصى براى صاحبان كتاب ( يهوديان - مسيحيان ) قائل بوده‌اند . بعضى از آنان به دنبال دين مستقلى بودند كه استقلال آنها را در مقابل دو قدرت امپراطورى حفظ كند و جذب اهداف امپرياليستى آنان نشوند . در اوايل قرن پنجم ، سوزومنوس « 1 » ، تاريخ‌نويس مسيحى فلسطينى ، نقل مىكند كه گروهى از اعراب دين كهن ابراهيم را كشف كرده و بدان عمل مىكنند . ابراهيم ( ع ) بدون شك نه يهودى و نه مسيحى بود . او قبل از موسى ( ع ) و نزول تورات زندگى مىكرد . به همين دليل مىبينيم كه در زمان نزول وحى بر محمد ( ص ) گروهى از اعراب هنوز آئين ابراهيم ( ع ) را قبول داشته و بدان عمل مىكردند .

--> كرد ، نويسنده از حقايق معنوى قرآن و احكام اسلام درك نادرستى دارد ، به اين معنى كه منشأ دين و احكام آن ( خصوصا قرآن و اسلام ) را جامعه آن روز عربستان و رفع تنگناهاى اجتماعى آن روز مىداند . ( 1 ) - Sozomenus